انسان و ماده در فرایند تکامل و فنون

مردم‌شناسی متشكل از رشته‌های متعددی است كه آمیزه آنها، دست كم در اصول، منجر به خطوطی ارتباطی می‌شود كه افراد را به شكل گروه‌های قومی گرد هم می‌آورد. علم مردم‌شناسی در درجه اول علم گوناگونی انسان است، زمینه پژوهش آن به زمان ومكان محدود نمی‌شود. اگر این علم، برعكس علم جامعه‌شناسی، زمینه مطلوب خود را در جمعیت‌های غیرصنعتی جهان امروز می­یابد ناشی از سنت علمی متداولی است كه اروپایی‌ها در جستجوی گوناگونی خارج از فرهنگ‌های خاص خودشان بوده است، دغدغه جامعه‌شناسی به دلایل عملی در درجه اول بر روی جهان جدید متمركز است. همان‌طور كه انسان پیش از تاریخ سهم ارزشمندی در شناخت شكل‌های رسماً ابتدایی سازمان قومی دارد، انسان صنعتی حاضر نیز موضوعاتی را در مورد تحلیل چگونگی متنوع شدن خود به شكل واحدهای بزرگ قومی در اختیار علم مردم‌شناسی می‌گذارد. در بین رشته‌های مردم شناختی، فناوری و فن‌شناسی شاخه فوق‌العاده مهمی را تشكیل می‌دهد، زیرا تنها رشته‌ای است كه درازنای تاریخ مجموعه متشكلی را نشان می‌دهد، تنها رشته‌ای است كه امكان درك اولین فعالیت‌های خالصاً انسانی را فراهم می‌كند و امكان پیگیری آن‌ها را از هزاران سال قبل تا رسیدن به آستانه اعصار كنونی می‌دهد.