قطاری به فضا

وقتی بچه بودم، خانه­مان روبه‌روی ریل راه­آهن بود. من در حال بازی با صدای قطار بزرگ شدم. یک اسباب­بازی از قطار داشتم. حتی تیم فوتبال مورد علاقه­ام تیم کارگران راه­آهن بود. در کودکی، آنچه بیشتر کنجکاو بودم بدانم، این بود که قطارهایی که از مقابل خانه­مان عبور می­کنند، کجا می‌روند. با خودم رؤیاپردازی می­کردم، بازی می­کردم و به شهرهای دوردستی که قطارها آنجا می­رفتند، فکر می­کردم. این بازی­ها کوتاه­ترین راه برای دور شدن از زمانی بود که در آن زندگی می­کردم… در رؤیاهایم، با قطار به سفرها می‌رفتم. گاهی وقت‌ها، در داخل قطار لابه‌لای موج­های سهمگین با دزدان دریایی در نبرد بودم. گاهی با قطارم به سیارۀ سرخِ مریخ می­رفتم.

گاهی وقت‌ها، با قطارم مانند یک کرم سیب بر روی شاخۀ یک درخت حرکت می­کردم. خیال­پردازی خیلی هیجان‌انگیز بود!

بزرگ شدم… قطارها همیشه بخشی از زندگی­ام بودند؛ قطارهایی که سوارشان شدم، قطارهایی که به آن‌ها دیر رسیدم، قطارهایی که به آن‌ها نرسیدم، قطارهایی که چشم‌به‌راه‌شان بودم و … حال این را به‌خوبی درک می‌کنم که بزرگ‌ترین داستان­هایی که یک انسان می­تواند تصور کند، آن‌هایی هستند که در قلبش نگه می­دارد.

حالا من داستان قطاری را نوشتم که در قلبم داشتم. مطمئنم هر بچه­ای که این داستان را بخواند، قطاری از قلبش به سمت رؤیاهایش حرکت خواهد کرد. سوت حرکت قطار را می­زنند! بجنب، مدادت را به دستت بگیر، حالا نوبت توست.